"بسم الله الرحمن الرحیم"
کینه زشت است.
زشت تر از زشت،چرا که زشت،تنها زشت است اما کینه،هم زشت است و هم زیبایی ها را به زشتی بدل می کند و فرصت دیدن زیبایی ها را نمی دهد.
بسیار دیده ایم آدم هایی را که از فردی کینه به دل می گیرند و آن وقت در او جز شر نمی بینند و انصاف در اصحاب کینه چنان می میرد که به زیبایی ها و نکات برجسته فرد مورد کینه واقع شده هم نمره صفر می دهند حال آن که در داوری منصفانه،رفتار زیبای فرد را هم باید دید و در داوری اخلاقی،زیبایی ها را باید چنان بزرگ دید که زشتی ها به چشم هم نیاید.
اما مگر آن که نگاه به کینه چنان باز می کند که لب هایش هم به توهین تکان می خورد می تواند زیبایی ها را هم ببیند؟!
آری کینه،نفرت می آورد و بیماری که آتش به سلامت اخلاق انسان می زند.
کینه،یک بیماری است.
اما اهل ایمان از بیماری پرهیز دارند.تقوا و پرهیز از زشتی های گوناگون اجازه ورود بیماری کینه را به دل مومن نمی دهد.لذاست که در رفتارخوانی معصومان هرگز به موردی برنمی خوریم که کینه ای حتی کمرنگ به چشم بخورد،بلکه کینه در رفتار مخالفان دشمنان ائمه به چشم می خورد و فراوان هم به چشم می خورد و «کینه های بدری و خیبری و...» به ضرب المثل تبدیل شد نه تنها در عرب که در میان هر آن که با تاریخ اسلام آشنایی یافت.
ما آثار کینه های بدریه و خیبریه را در رفتار اهل باطل می بینیم،این آنان بودند که از مولا علی(ع) و جبهه حق،کینه به دل داشتند و برای این کینه از انجام هیچ جنایتی رویگردان نبودند و نسل به نسل هم این کینه را منتقل می کردند.
خب ما که از پندار و گفتار این قوم کینه جو تبری می جوییم،پس به رفتار هم باید،برائت خود را از آنها اعلام کنیم.
حیف است دلی که باید خانه خدا باشد،به بیماری شیطانی کینه دچار شود.
از نگاه دیگر جامعه ای که آحاد آن نسبت به هم کینه داشته باشند،نمی تواند به رستگاری و آرامش برسد.نمی تواند در جهت بهتر شدن گام بردارد،نمی تواند به حق خود برسد.
کاش یادمان باشد که با «نگاه پرکینه» نمی توان به «سکینه قلب» رسید.قلب هم که آرامش نداشته باشد معلوم است چه می شود.
(وفا)
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
"بسم الله الرحمن الرحیم"
گاهی که چادرت خاکی می شود
از طعنه های مردم شهر
یاد چفیه هایی کن
که برای چادری ماندنت
خونی شدند،
آنگاه...
بی اختیار دلت آرام می شود!
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
"بسم الله الرحمن الرحیم"
یکی از منصب های حضرت عباس(ع) در روز عاشورا سقّایی بود.
اصل آب رسانی به تشنگان در تعالیم دینی بسیار پسندیده است.امام صادق(ع) فرموده است:«اَفضَلُ الصَّدَقَةِ اِبرادُ کَبدٍ حَرّاء»؛برترین صدقه،خنک کردن جگر سوخته و تشنه است.
در کربلا،آب رسانی به خیمه ها و حرم سیدالشهدا(ع) بر عهدۀ ابالفضل(ع) بود و او را لقب «سقای دشت کربلا» داده اند،مثل لقب قمر بنی هاشم،یا علمدار حسین(ع).
سقّای کربلا،آن چنان فتوّت داشت که با لب تشنه وارد فرات شد ولی خود،آب نخورد و ایثارگری را به اوج رساند و عاقبت هم روز عاشورا،جان را در راه آب آوری برای ذرّیۀ تشنه کام پیامبر از دست داد و دستانش قلم شد و مشک پر آب را نتوانست به خیام حسینی برساند و در کنار فرات،بر خاک افتاد.
بر توسن موج خشم،آوا زده بود مانند علی بر صف هیجا زده بود
آبی مگر آورد حرم را ز فرات سقّای حسین دل به دریا زده بود
سقّای کربلا و علمدار شاه دین فرزند شیر حق و هُژَبرِ کُنام ها
با کام تشنه آب ننوشیدی از فرات یاد لب حسین و دگر تشنه کام ها
افسوس شد امید تو از آب،ناامید با اینکه شد ز جانب تو اهتمام ها
دستت جدا شد از تن و دست خدا شدی حق در عوض سپرد به دستت زمام ها
*این روزها آب خنک که می نوشی آرام زیر لب بگو:«سلام الله علی الحسین و اصحابه»
(فرهنگ عاشورا)
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
"بسم الله الرحمن الرحیم"
یار قدیمی تو رمز اهدنا صراط المستقیمی
خوش به حال اونی که بودی صمیمی
بی تو نشسته بر سرم گرد یتیمی
آره نامردم!
من که برای فرجت کاری نکردم
یه سیلی واسه دین نخوردم،چون بی دردم
آره نامردم!
ای خاک بر سرم
دارم روزی از سفرت می برم
عوضش با بدا می پرم
حق با توئه نبریم حرم...
بشم ریز و ریز
نشم مایه ننگت ای عزیز
منو بزن یا بگو یه چیز
انقد آقا تو خودتو نریز
نکنه این گدا رو پاک یادت بره!
یا بن الحسن روحی فداک یادت بره
می خوام ببینمت آقا تا زنده ام
متی ترانا و نراک یادت بره
نگام می کردی
وقت دورغ و غیبتا نگام می کردی
وقت گناه،تو خلوتا،نگام می کردی
نگام می کردی
اما بازم تو هئیتا صدام می کردی،دعام می کردی
دل و سوزوندی اگه خودت رو توی این هیئت رسوندی
نکنه خون گریه کنی،چیزی نموندی
بسه همون نامه ی اعمالو خوندی
غربت کشیدی
ز نوکرت خیری ندیدی
این چه غلامی بود خریدی
شبیه مادرت خمیدی
شنیدم ارباب با گریه به شیعه کردی خطاب
که تشنه م نیستن قد جرعه آب...
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
"بسم الله الرحمن الرحیم"
زمانى كه انسان مى خواهد نماز بخواند،شياطين دور او را مى گيرند تا نگذارند نماز برگزار شود.وعده مى دهند كه هنوز زود است و براى نماز وقت زيادى مانده،فعلا خسته اى قدرى استراحت كن،الان گرسنه اى قدرى غذا بخور،بعداً نماز را خواهى خواند.
بعد كه مشغول نماز شد،او را وسوسه مى كنند و توجه او را از نماز منصرف مى نمايند.و به چيز ديگرى مشغول مى دارند،فكر انسان را به همه جا مى برند به جز نماز.
پیامبر اکرم(ص) فرمودند:وقتى بنده اى مشغول نماز و ذكر خدا مى شود،شيطان مى آيد و به او مى گويد:به ياد فلان چيز باش،فكر فلان كار را بكن،اينقدر وسوسه مى كند تا انسان را از فكر نماز بيرون ببرد و به شك اندازد،به طورى كه نداند چند ركعت نماز خوانده است.
در حديث ديگرى آمده:وقتى انسان مشغول نماز شد شيطان مى آيد سد راهش مى شود تا از نماز دور گردد.در اين موقع جنگ و نزاع ميان نمازگزار و شيطان بر پا مى شود.
به همين جهت،مكان نماز را محراب مى گويند.محراب،مكان حرب و جنگ است.چون شيطان موقع نماز در آن مكان مى آيد،وسوسه مى كند كه انسان را منصرف كند و انسان كوشش مى نمايد با او مخالفت نمايد.گاهى شيطان غالب مى شود،و توجه انسان را از نماز بيرون مى برد و گاهى انسان پیروز می شود.اين زد و خورد تا آخر نماز ادامه دارد.
لذا به انسان دستور داده شده كه وقتى مى خواهد نماز يا قرآن بخواند،از اول آماده باشد،و خود را مسلح نمايد،ضربه اول را به او بزند و آن ضربه:پناه بردن به خدا از شرّ شيطان و وسوسه هاى اوست.
قرآن هم با كمال صراحت مى فرمايد:«فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ»،(هنگام قرآن خواندن،پناه به خدا ببر از شر شيطان رانده شده)؛(نحل،98)
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
