عبدالله بن جعفر گفت:
من بیماری سختی گرفتم به طوری که تمام اطبّا از معالجه ی آن عاجز شدند.یک شب خیلی ناراحت و رنجور بودم که خدایا چه کنم؟همین طور در فکر بودم که به یک آیه از آیات قرآن طلب شفا کنم.
آمدم لای قرآن را باز کردم «آیةالکرسی» آمد،آن را خواندم و به خودم دمیدم.خوابم گرفت،وقتی خوابیدم،در خواب دیدم دو مرد مقابلم ایستاده اند و به همدیگر می گویند:
این مرد آیه ای خواند که در آن آیه سیصد و شصت و پنج رحمت است و تازه به یکی از آن رحمت رسیده است.از هیبت آن از خواب پریدم، وقتی به خود آمدم متوجّّه شدم که شفا یافته ام.
غرض ما از بیان این داستان،دانستن عظمت خواندن آیةالکرسی است.ان شاءالله خداوند توفیق آن را به همه ما عطا فرماید.
منبع:داستانهای شگفت آیةالکرسی همراه فضیلت و ثواب-ص25.
سال1366،اردوگاه رمادیه9،قاطع1،به نقل از روحانی آزاده حسین شاکری.
اواسط روز بود و آرامش خاصی به جو آسایشگاه 3 همچون آسایشگاه های دیگر قاطع،حکم فرما بود.تصویر کوچکی از امام در دسترس بچه ها بود و به عنوان تیمّن و تبرّک(البته مخفیانه) دست به دست می گشت.در آن محیط بحرانی که دشمن مدام تلاش می کرد تا با شکنجه های جسمی، جسم بچه ها را بشکند و با شکنجه های روحی روحیه آن ها را خرد کند، هرچند یکبار که بچه ها چشمهایشان به تمثال مبارک امام می افتاد ،الحق و الانصاف تجدید روحیه میشدند و به یاد آن جمال نورانی از سخنان پرمعنایش می کفتیم و با خاطرات گفتنی و شنیدنی اش گل میگفتیم و گل می شنیدیم.
نمی دانم چه شد که ناگهان قفل در به صدا در آمد !تا آمدیم بجنبیم، ستوان« سامی » و جمعی از سربازان عراقی وارد آسایشگاه شده بودند. همه گیج شده بودیم و رنگ از رخ برادری که عکس دستش بود حسابی پریده بود . فریاد عراقی بلند شد،یا الله،پنج نفر، پنج نفر بنشینید. می خواهیم تفتیش کنیم.
شرایط سختی بودچون اگر عکس را می گرفتند نه تنها آن فرد را بلکه روزگار همه ی بچه ها را سیاه میکردند . تنها یک جلد قرآن مجید داخل آسایشگاه بود و برادری که عکس دستش بود به فکرش رسید که آن را لای قرآن بگذارد. بچه ها ظاهری آرام داشتندولی در دلها آشوبی به پا بود.همه آیه ی «وجعلنا» و «آیـةالکرسی»می خواندندستوان سامی دستور داد سربازان همه چیز را به هم بریزندو خود نیز مستقیم به به سراغ تنها قر آنی که در طاقچه بود رفت!
درست صفحه ای را باز کرد که عکس در آن بود ! با دیدن این صحنه دلهایمان فرو ریخت چرا که او آدم ددمنشی ( وحشی ) بود . ما که زیر چشمی نگاه می کردیم عکس را می دیدیم . وی با کمال تعجب پس از یکیدو دقیقه صفحه را ورق زد!در طول یک ساعت و اندی که سربازان همه چیز مارا از ساکمان گرفته تا لحاف و تشکو پتو ، جیب پیراهن و بلوز و ... را تفتیش می کردند، ستوان تمام صفحات قرآن را چندین بار ورق زد، اما تصویر امام را ندید!
(به نظر شما واقعاً تصویر امام چه شد؟)
منبع:داستانهای شگفت آیةالکرسی همراه فضیلت و ثواب،صص18-20.
آقای محمد مهدی سلیمانی(یکی از حافظان قرآن) نقل می کند که:
در مسابقات قرآن فرزندان جانبازان،در رشته حفظ بیست جزء شرکت نمودم.
بعد از این که در سطح شهرستان و استان رتبه اوّّّّّّّّّّّّّّل آورم خود را برای شرکت در مرحله ی نهایی و کشوری در تهران آماده کردم.
در روز اختتامیه معلوم شد که رتبه نخست را به دست آورم.از مقطع دبیرستان شروع کردند به اهداء جوایز که بیشتر جایزه ها سکّّه،نیم سکّّه و ربع سکّّه بود.
وقتی اسم مرا برای گرفتن جایزه اعلام کردند،آیةالکرسی را به نیّت حجّ عمره خواندم تا رسیدم به جایگاه برای دریافت جایزه خود،ناگهان شنیدم که هدیه من حجّ عمره است.بسیار خوشحال شدم از این که به نیّت و آرزوی خود رسیدم.
عجیب آن بود که بعد از مراسم مدیر مسابقات به پدرم گفت:
«خدا می داند تا آن لحظه نیّت چنین هدیه ای نداشتم و یک دفعه به ذهنم آمد که جایزه فرزند شما زیارت خانه خدا باشد».
(یک سوال از شما:به نظر شما در این داستان کوتاه،نیّّّت موثرتر بود یا خواندن آیةالکرسی؟)
نظر مدیر وبلاگ در بخش نظرات
منبع:داستانهای شگفت آیةالکرسی همراه فضیلت و ثواب نوشته احمد ایرانلو،ص18.
امام صادق(ع) فرمودند:«دو تن از برادران رضاعی رسول خدا(ص) به نزد ایشان آمده و گفتند:ای رسول خدا(ص) ما برای تجارت قصد رفتن به شام داریم.دعایی به ما بیاموز تا آن را بخوانیم».
حضرت فرمود:«بعد از این که در جایی اقامت کرده و نماز عشاء را خواندید اگر یکی از شما قصد خواب داشت و پهلوی خویش را بر بستر نهاد،ابتدا تسبیح حضرت فاطمه(س) را بگوید و سپس«آیةالکرسی» را بخواند تا این که از همه چیز محفوظ باشد».
پس از این که این دستورالعمل را از پیامبر(ص) شنیدند به راه افتادند،ولی چند نفر سارق آن ها را تعقیب کردند؛وقتی برای خواب محلی را برگزیدند،سارقان،نوجوانی را فرستادند تا از آنان خبر گیرد که خوابند یا بیدار؟!
نوجوان به نزد آنان آمد(در حالی که یکی از آنان خوابیده و دستورالعمل پیامبر(ص) را اجرا نموده بود) نوجوان دید دو دیوار بلند و کشیده در آن محل است،لذا به هر طرف که آمد همین دو دیوار را دید.به سوی یاران خویش بازگشت و قسم یاد کرد که به جز دو دیوار بلند چیزی را ندیده است.
آن ها گفتند:«خدا تو را رسوا سازد،از ترس و ناتوانی دروغ می گویی؟!»
به همین جهت خودشان بلند شده و به نزد آنان آمدند،ولی به هر طرف که نگاه کردند جز دو دیوار بلند چیزی ندیدند.لذا با ناامیدی به محل خویش بازگشتند.
صبح که شد دوباره به نزد آن ها آمدند و وقتی آن ها را دیدند،گفتند:دیشب کجا بودید؟
آن دو پاسخ دادند:ما همین جا بوده و جایی نرفته بودیم.
دزدان گفتند: ما دیشب به نزد شما آمدیم ولی جز دو دیوار چیزی ندیدیم،بگویید ماجرا از چه قرار است؟
گفتند:«ما به نزد رسول خدا(ص) رفتیم و ایشان، آیةالکرسی و تسبیح حضرت فاطمه(س) را به ما آموخت.ما نیز آن را خواندیم و این ماجرا اتفاق افتاد».
سارقان به آن ها گفتند:«بروید،به خدا قسم دیگر شما را تعقیب نمی کنیم و بعد از این هیچ دزدی قدرت این کار را ندارد!».
رسول اکرم(ص) فرمود:«چون خدای متعال خواست سوره ی حمد و آیه های شهد الله(آیه 18و19 آل عمران) و قل اللّّهم(آیه26و27 آل عمران) و سوره ی توحید و آیةالکرسی را به زمین نازل کند،همگی به عرش الهی چنگ زدند در حالی که بین آن ها و خداوند حجابی نبود.سپس فرمودند:پروردگارا!ما را به خانه پرگناه و به سوی کسانی که عصیان و گناه می کنند می فرستی،در حالی که ما پاک و مطّهر هستیم»!
سپس خدای متعال فرمود:«به عزّت و جلال خودم سوگند،هیچ کس شما را بعد از نماز نخواند،مگر این که او را در حضیرةالقدس(مرتبه بالای قدس) جای دهم،که از نعمت های آن استفاده کند و در هر روز هفتاد بار به او با نظر رحمت خود بنگرم و در هر روز هفتاد حاجت او را برآورده سازم؛هرچند که بسیار گناه کرده باشد،که کمترین آن دعاها و حاجت ها،آمرزش گناهان باشد.او را از هر دشمنی پناه دهم و برای پیروزی بر هر دشمنی یاری کنم و مانعی به جز مرگ برای بهشت رفتن او نباشد(یعنی بعد از مرگ بلافاصله به بهشت رود).
عبدالله بن عوف گفته است:«شبی در خواب دیدم که قیامت شده بود.من را آوردند و حساب من را به آسانی بررسی کردند.آنگاه مرا به بهشت بردند و کاخ های زیادی به من نشان دادند که من از زیبایی و بهای آن ها تعجب کردم».
به من گفتند:درهای این کاخ ها را بشمار،من هم شمردم پنجاه درب بود.
بعد گفتند:خانه هایش را بشمار، شمردم،تعداد آن ها یکصدوهفتادوپنج خانه بود. به من گفتند این خانه ها مال توست.آنقدر خوشحال شدم که از خواب پریدم و خدا را شکر کردم.
صبح که شد نزد ابن سیرین(صاحب کتاب تعبیر خواب و کسی که به خاطر پاکدامنی،خداوند به او قدرت تعبیر خواب را عنایت کرد) رفتم و خواب را برایش تعریف کردم.
ابن سیرین گفت:معلوم است که تو آیةالکرسی زیاد می خوانی. گفتم:بله،همین طور است.ولی تو از کجا فهمیدی که من آیةالکرسی را زیاد می خوانم؟ جواب داد برای آنکه این آیه پنجاه کلمه و صدوهفتادوپنج حرف دارد.
من از زیرکی و حافظه ی او تعجب کردم.آنگاه به من گقت:هرکه آیةالکرسی را بسیار بخواند سختی های مرگ بر او آسان می شود.
صدرالمتألّهین در این باره می گوید:«هنگامی که شخص متفکّر تأمّل نماید و با چشم بصیرت به معارف الهی و مطالب ربوبی،از توحید و تقدیس و شرح صفات علیا و افعال عظمی،که آیةالکرسی مشتمل بر آن است بنگرد،آن ها را یکجا در آیه ای جز آیةالکرسی نخواهد یافت.به همین جهت آیةالکرسی به تنهایی سیادت و ریاست را بر سایر آیات خواهد داشت.»
در روایتی آمده است:روزی عده ای از اصحاب پیامبر(ص) در مسجد رسول اکرم(ص) نشسته بودند و از فضائل قرآن یاد می کردند،که کدام آیه افضل و بهتر است؟!
یکی می گفت:آخرین آیه ی سوره توبه و یکی می گفت:آخرین آیه ی سوره ی اسراء،دیگری می گفت: سوره ی مریم و یکی دیگر می گفت: سوره ی طه.
حضرت علی(ع) فرمود:شما از آیةالکرسی چه می دانید؟من از رسول خدا(ص) شنیدم که فرمود:
ای علی! حضرت آدم(ع) سیّد انسان هاست،من سیّد عربم،سلمان فارسی سیّد فارس است،صُهََیب سیّد روم است،بلال سیّّّد حبشه است،طور سینا سیّد کوه هاست،درخت سدر سیّد درختان است،ماه های حرام سیّد ماه هاست،روز جمعه سیّد روزهاست،قرآن سیّد سخن هاست،سوره ی بقره سیّّد قرآن است و آیةالکرسی سیّد سوره ی بقره است.در این آیه پنجاه کلمه است و در هر کلمه پنجاه برکت است.
امام محمّد باقر(ع) از امیرالمؤمنین علی(ع) روایت فرموده:
«هنگامی که آیةالکرسی نازل شد،رسول خدا(ص) فرمود: آیةالکرسی آیه ای است که از گنج عرش نازل شده و زمانی که این آیه نازل گشت،هر بتی که در جهان بود،با صورت به زمین افتاد».
در این زمان ابلیس(شیطان) ترسید و به قومش گفت:«امشب حادثه ای بزرگ اتفاق افتاده است،باشید تا من عالم را بگردم و متوجّه حادثه شوم که چه بوده است».
ابلیس عالم را گشت تا به شهر مدینه رسید،مردی را دید و از او سؤال کرد:
«دیشب چه حادثه ای اتفاق افتاد ؟»
مرد گفت: رسول خدا(ص) به ما فرمود: آیه ای از گنج های عرش نازل شده است که بت های جهان به خاطر آن آیه همگی با صورت به زمین خوردند.ابلیس بعد از شنیدن حادثه به نزد قومش رفت و حادثه را به آن ها خبر داد.
در روایت است که امام صادق(ع) به حالت چهار زانو در مجلسی نشسته بود و پای راست خود را بر روی ران پای چپ قرار داده بود،در این هنگام مردی گفت:فدایت شوم این نوع نشستن مکروه است.حضرت فرمودند:نه،این چنین نیست،بلکه این سخنی است که یهودی ها می گویند.
آن ها می گویند:"هنگامی که خدای متعال آسمان ها و زمین را آفریدو به عرش مسلّط گشت،به این صورت نشست تا استراحت نماید".
خدای متعال هم این آیه را"در ردّ کلام باطل آن ها" فرمود که:"اللهُ لا اِلهَ هُوَ" تا "هُوَ العَلیّ العَظیم"م صادق(ع) در همان حالت که نشسته بود باقی ماند.
نباشد جز الله پروردگار*که حیّ است و قیّوم آن کردگار
نگیرد خدا را کسالت فرا*نه هرگز بخواب اندر آید خدا
زمین و سماوات،از آن اوست*همه ملک گیتی به فرمان اوست
به درگاه ایزد چه کس را سزاست؟*که سازد شفاعت مگر آن خداست
همه علم گیتیست او را به دست*به هر چیز کاید به هر چیز هست
به چیزی به علم یگانه اله*احاطه ندارد کسی هیچگاه
جز آنچه بخواند خدای نگو*که مردم بدانند از علم او
بود وسعت علم او بی کران*فراتر ز ارض است و هفت آسمان
ندارد بر او زحمتی حفظشان*علیّ و عظیم است آن بی نشان
امید مجد
سخنی با شما:
با سلام و خوش آمد گویی به خوانندگان محترم این وبلاگ،از این خشت تا مدتی راجع به آیةالکرسی خواهم نوشت.لذا از شما خواهشمندم ضمن معرفی این وبلاگ به دوستان خود،مرا هم با نظرات سبزتان همراهی کنید.باشد که همگان از فیض معنوی آن بهره ها ببریم.
منبع:داستانهای شگفت آیةالکرسی همراه فضیلت و ثواب نوشته احمد ایرانلو
