"بسم الله الرحمن الرحیم"
نقل کرده اند:معتصم عباسی در مجلسی که فقهای اهل سنت نیز در آن جمع بودند،سوال کرد:دست دزد را از كدام قسمت باید بُرید؟
عده ای از فقیهان گفتند:از مچ،آنگاه به آيه ی تيمم استدلال کردند.(«فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَ اَيْدِيْكُمْ»؛[مائده،6]؛صورت و دست هايتان را با خاک پاک مسح كنيد.که مراد از دست از سر انگشتان تا مچ دست است.)
بعضى ديگر گفتند:از آرنج و به آيه ی وضو استدلال کردند.(«فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَاَيْدِيَكُمْ اًّلىَ الْمَرافِقِ»؛[مائده،6]؛صورت و دست هايتان را تا آرنج بشوييد.که مراد از دست از سر انگشتان تا آرنج است.)
معتصم از امام جواد(ع) در این باره توضیح خواست.
حضرت نخست از او درخواست کرد تا از سوال خود صرف نظر کند؛ولی چون معتصم اصرار کرد،فرمود:آنها درست نگفتند.تنها باید چهار انگشت از مفصل انگشتان بریده شود و کف دست و انگشت شصت باقى بماند.
هنگامی که معتصم دليل این مطلب را جویا شد،امام به کلام پیامبر(ص) -که سجود باید بر هفت عضو بدن باشد:پيشانى،كف دو دست،دو سر زانو،و شصت پاها- استدلال کرد.سپس افزود:اگر از مچ يا آرنج بریده شود،دستى براى او نمى ماند تا سجده نماز را به جا آورد در حالی که خداوند امر کرد که اعضای هفتگانه،مخصوص خدا است و فرموده:«وَ أَنَّ المَساجِدَ لِلّهِ»؛[جن،18]؛همانا محل سجده ها از آن خدا است،و آنچه مخصوص خدا است،نباید قطع شود.
این سخن امام،اعجاب و شگفتی معتصم را براگیخت و دستور داد بعد از آن طبق حکم حضرت،دست دزدان را از مفصل چهار انگشت بِبُرند. 
(هزار و یک حکایت اخلاقی)
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
"بسم الله الرحمن الرحیم"
دخترِ یک آدم طاغوتی بود.یک روز آمد درِ مغازه.یادم نیست چه می خواست؛ولی می دانم چیزی به او نفروخت.دختر عصبانی شد،تهدید هم کرد حتی!
شب با پدرش آمد دم خانه مان.نه گذاشت نه برداشت،محکم زد توی گوشِ محمود!محمود خواست جوابش را بدهد،پدرم نگذاشت.می دانست پدرش توی دم و دستگاه رژیم،برو بیایی دارد.هر جور بود قضیه را فیصله داد.
دختره،دو سه بار دیگر هم آمد درِ مغازه.محمود هم چیزی به او نفروخت که نفروخت.می گفت:
«ما به شما بی حجـاب ها چیزی نمی فروشیـــــم»
(شهید محمود کاوه)
دلــــم ریخـت وقتی بــــــاز شد غنچه و گــــل را دیدم...
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
"بسم الله الرحمن الرحیم"
پنجره،نور،هوا...
عطر گلاب،صحن،ضریح...
پیچیده بر مشام جان ذکر یا علی یا علی!
گل از بهر زیبایی است...
جایی که می روی بهشت است
بال پرواز می خواهد با چاشنی عشق...
تا همسو با ملائک دور تا دور حرم
به طواف پردازی؛
و شاهد اوج گرفتن روحت به ملکوت اعلی گردی...
این درگاه که می بینی
نوری است کشیده تا عرش ذوالجلال و الاکرام!
چقدر خوب است با دیده بصیرت
حضور او را با بند بند وجودت حس کنی
و بدانی هموست که می خواند تو را
تا وقتی با تمام وجودت می گویی:
«السلام علیک یا علی بن موسی الرضا»
بر روح تشنه ات سیراب می کند
آن تسنیم بهشتی
که
«علیکم السلام و رحمة الله و برکاته»
اندکی کبوتر باش...
(یه مسافر)
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
"بسم الله الرحمن الرحیم"
إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تُؤدُّواْ الأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا وَإِذَا حَكَمْتُم بَيْنَ النَّاسِ أَن تَحْكُمُواْ بِالْعَدْلِ إِنَّ اللّهَ نِعِمَّا يَعِظُكُم بِهِ إِنَّ اللّهَ كَانَ سَمِيعًا بَصِيرًا
همانا خداوند فرمانتان می دهد که امانت ها را به صاحبانش بدهید و هرگاه میان مردم داوری کردید،به عدل حکم کنید.چه نیک است آنچه که خداوند شما را بدان پند می دهد.بی گمان خداوند شنوای بیناست.(نساء،58)
امانتداری و رفتار عادلانه و دور از تبعیض،از نشانه های مهم ایمان است،چنانکه خیانت به امانت،علامت نفاق است.در حدیث است:به رکوع و سجود طولانی افراد نگاه نکنید،بلکه به راستگویی و امانتداری آنان بنگرید.
در روایات متعدّد،منظور از امانت،رهبری جامعه معرفی شده که اهلش اهل بیت(ع) می باشند.این مصداق بارز عمل به این آیه است.
آری،کلید خوشبختی جامعه،بر سر کار بودن افراد لایق و رفتار عادلانه است و منشأ نابسامانی های اجتماعی،ریاست نااهلان و قضاوت های ظالمانه است.
حضرت امیر(ع) فرموده است:«هر کس خودرا در جامعه بر دیگران مقدّم بدارد و پیشوا شود در حالی که بداند افراد لایق تر از او هستند،قطعاً او به خدا و پیامبر و مؤمنان خیانت کرده است.
خیانت در امانت شامل کتمان علم،حرفه و حقّ،تصاحب اموال مردم،اطاعت از رهبران غیر الهی،انتخاب همسر یا معلّم نااهل برای فرزندان و...می شود.
امام باقر و امام صادق(ع) فرمودند:اوامر و نواهی خدا امانت های الهی است.
امام صادق(ع) در تفسیر این آیه فرمود:خداوند امر فرموده که هر امامی آنچه در نزدش است به امام بعد از خود بسپارد.
امانت سه گونه است:
الف)میان انسان و خدا(وظایف و واجباتی که بر انسان تعیین شده است)
ب)میان انسان و دیگران(اموال واسرار دیگران نزد انسان)
ج)میان انسان و خودش(مثل علم وعمر و قدرت که در دست ما امانتند)
(دقایقی با قرآن)
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
