یاران امام صادق(ع) از آن حضرت پرسیدند:«خدا چه حکمتی به لقمان داد که نام او در قرآن آمده است؟»

حضرت فرمود:«به خدا سوگند،حکمتی که به لقمان داده شده بود،نه مال بود،نه مقام،نه قیافه و نه زیبایی،بلکه او مردی پایدار در راه خدا بود.او شخصی پرهیزکار،سنگین و دقیق،آینده نگر،تیزبین و پندآموز بود.در روز نمی خوابید.در کار خود مواظب بود و از ترس گناه هیچگاه نمی خندید و شوخی نمی کرد.

خداوند فرزندان زیادی به او داد و همه،قبل از او از دنیا رفتند،ولی برای هیچ کدام گریه نکرد.

اگر بین دو نفر اختلافی به وجود می آمد،میان آنان صلح برقرار می کرد.

(پند و اندرز لقمان حکیم)

وقتی منصور دوانیقی خانۀ امام جعفر صادق(ع) را آتش زد،نمی دانم دقیقا چه تعداد از شیعیانی که شاهد بودند فکرشان بی درنگ به سمت خانۀ آتش گرفتۀ علی(ع) و فاطمه(س) رفت؛

وقتی منصور دوانیقی نیمه شب امام جعفر صادق(ع) را با سر برهنه و بدون عبا،ظالمانه بازخواست نمود و گفت:تو خجالت نمی کشی با این سن ادعای ریاست می کنی و بین مسلمانان جنگ می اندازی؟!،نمی دانم دقیقا چه تعداد از شیعیانی که شاهد بودند فکرشان بی درنگ به سمت جد مظلوم ایشان امام علی(ع) رفت؛

وقتی منصور دوانیقی شمشیر کشید تا گردن امام را بزند،ولی تا سه مرتبه چهره پیامبر اکرم(ص) را مشاهده نمود،نمی دانم دقیقا چه تعداد از شیعیانی که شاهد بودند فکرشان بی درنگ به سمت جد غریبشان امام حسین(ع) رفت؛

وقتی منصور دوانیقی با زهر وجود مقدس امام را مسموم کرده و باعث شهادت امام شد،نمی دانم دقیقا چه تعداد از شیعیانی که شاهد بودند فکرشان بی درنگ به سمت امامان معصوم حسن(ع)،سجاد(ع) و باقر(ع) رفت؛

فقط می دانم نبودید تا انتقام بگیرید از سیلی ای که ناجوانمردانه به صورت مادرت زهرا(س) زدند تا شهادت اجداد بزرگوارتان...فقط شما برایمان مانده اید؛که می دانم مقصر شما نیستید که از ما روی گردانید مقصر مائیم که نه تلاشی در جهت خودسازی داریم و نه لیاقت درک حضور شما را؛

آری!همین گونه است قصۀ شیعۀ ظاهری...می ترسم العجل العجل ما هم قصه شود برای نسل های  بعدی...پس از خدا بصیرت و لیاقت درک حضور خود را بطلبید که ما تنها شما را داریم؛ای صاحب الزمان(عجل الله الفرجه الشریف)...

(یه مسافر)

حدیثی هست از امام جعفر صادق(ع) که بی مناسبت نیست آن را در اینجا ذکر کنیم:

حضرت صادق(ع) برای بعضی از دوستان خود نوشتند:«اگر می خواهی پایان عمرت به خیر باشد و بر بهترین اعمال و حالات بمیری،پس بزرگ بدان خدا را،مبادا نعمت های او را صرف در معصیت هایش کنی و از حلم خدا به خودت مغرور گردی،یعنی نعمت خدا را وسیلۀ معصیت قرار نده،و گرامی بدار هرکسی که یاد ما اهل بیت(ع) می کند یا اظهار دوستی ما را می نماید.خواه راست بگوید یا دروغ.چون تو به نیت خود پاداش می بینی و وزر دروغش برای خود اوست.»(بحارالانوار)

برداشت شخصی:گوش هایت را صرف شنیدن ترانه ها نکن.چشم هایت را صرف دیدن حرام نکن.زبانت را صرف دروغ،غیبت و تهمت نکن.دست هایت را صرف دزدی و اعمال ناشایست نکن.پاهایت را صرف رفتن به کافی شاپ ها و اماکن لااباره نکن.پولت را صرف خرید های مازاد بر مصرف نکن.اسراف نکن.بدحجابی نکن.حب دنیا را از دلت بیرون ببر...البته معصیت ها فراوانند و بنده به سهم خود تعدادی را برشمردم.حالا با خودت روراست باش و همواره یاد خدا را در دلت روشن نگه دار که به گفته پیر جماران «عالم محضر خداست.در محضر خدا معصیت نکن»

مرگ هم حقه و هر لحظه از عمر یک قدم به مرگ نزدیک می شوی...و اگر حب خدا و اهل بیت(ع) را داشته باشی جان کندن برایت آسانتر خواهد بود و خود اهل بیت(ع) به دادت می رسند.

(یه مسافر)

"خدایا به حق محمد و آل پاکش درود و رحمت بفرست و ما را از سختی های مرگ نجات بده.آمین یا رب العالمین"

تعقیبات نماز

در"تهذیب"از ابی هارون مکفوف،از امام صادق علیه السلام روایت کرده که فرمود:ای ابا هارون ما(اهل بیت)فرزندان خویش رابه خواندن تسبیح حضرت فاطمه سلام الله علیها امر می کنیم،همچنان که به خواندن نماز،تو نیز بر آن مواظبت کن،زیرا هر که به خواندن تسبیح آن حضرت مواظبت کند،شقی نخواهد بود.

در"قرب الاسناد"از امام صادق علیه السلام،از پدر بزرگوارش روایت شده فرمود:رسول خدا صلی الله علیه و آله به علی علیه السلام فرمود:یا علی مواظب باش که در تعقیب نمازهای واجب حتماً "آیه الکرسی" را بخوانی،زیرا بر این عمل غیر از پیامبر یا صدّیق و شهید مواظبت نمی کند..