"بسم الله الرحمن الرحیم"
نقل کرده اند:معتصم عباسی در مجلسی که فقهای اهل سنت نیز در آن جمع بودند،سوال کرد:دست دزد را از كدام قسمت باید بُرید؟
عده ای از فقیهان گفتند:از مچ،آنگاه به آيه ی تيمم استدلال کردند.(«فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَ اَيْدِيْكُمْ»؛[مائده،6]؛صورت و دست هايتان را با خاک پاک مسح كنيد.که مراد از دست از سر انگشتان تا مچ دست است.)
بعضى ديگر گفتند:از آرنج و به آيه ی وضو استدلال کردند.(«فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَاَيْدِيَكُمْ اًّلىَ الْمَرافِقِ»؛[مائده،6]؛صورت و دست هايتان را تا آرنج بشوييد.که مراد از دست از سر انگشتان تا آرنج است.)
معتصم از امام جواد(ع) در این باره توضیح خواست.
حضرت نخست از او درخواست کرد تا از سوال خود صرف نظر کند؛ولی چون معتصم اصرار کرد،فرمود:آنها درست نگفتند.تنها باید چهار انگشت از مفصل انگشتان بریده شود و کف دست و انگشت شصت باقى بماند.
هنگامی که معتصم دليل این مطلب را جویا شد،امام به کلام پیامبر(ص) -که سجود باید بر هفت عضو بدن باشد:پيشانى،كف دو دست،دو سر زانو،و شصت پاها- استدلال کرد.سپس افزود:اگر از مچ يا آرنج بریده شود،دستى براى او نمى ماند تا سجده نماز را به جا آورد در حالی که خداوند امر کرد که اعضای هفتگانه،مخصوص خدا است و فرموده:«وَ أَنَّ المَساجِدَ لِلّهِ»؛[جن،18]؛همانا محل سجده ها از آن خدا است،و آنچه مخصوص خدا است،نباید قطع شود.
این سخن امام،اعجاب و شگفتی معتصم را براگیخت و دستور داد بعد از آن طبق حکم حضرت،دست دزدان را از مفصل چهار انگشت بِبُرند. 
(هزار و یک حکایت اخلاقی)
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
