"بسم الله الرحمن الرحیم"
رسول خدا(ص) به حرف هاى ديگران گوش مى داد،حتى به سخن آنان كه بيمار دل بودند و روى اغراض شوم،حرف هايى مى زدند.پيامبر(ص)،دو گوش شنوا براى آنان بود؛تا حدى كه آنان به ستوه مى آمدند و از روى طنز مى گفتند:«او گوش است».خداوند دستور مى دهد كه به آنان بگو اگر گوش هم هست،براى شما گوش خوبىاست،به خدا ايمان دارد و به حرف هاى مؤمنين نيز باور دارد:
«يَِقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَّكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَيُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ»؛(توبه،61)
آنان از روى آزار لقب «گوش» به پيامبر(ص) مى دادند،تا او را خوش باور،ساده لوح و سطحى قلمداد كنند.ولى پيامبر(ص)،اين شيوه را براى جلوگيرى از فتنه انگيزى آنان و دستيابى به سوژه هاى تبليغاتى براى معارضه و مبارزه اتخاذ كرده بود.شايد اينگونه سكوت كردن و گوش دادن،بهترين شيوۀ خنثى كردن توطئه هايى باشد كه مى خواهند حرف بكشند و سوژه درست كنند.
به قول صائب تبريزى:
نيست درمان مردم كج بحث را جز خامشى
ماهى لب بسته،خون در دل كند قلّاب را
آيه قرآن،ضمن اينكه از اخلاق خوش پيامبر اسلام ستايش مى كند،اعتماد او را تنها نسبت به حرف هاى مؤمنان بيان مى دارد.
(اخلاق معاشرت)
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
