آن روز همگی مشاهده کردند که دست مرتضی در دست مصطفی بالا رفته،و این صدا از نای پر نوای رسول و زبان پاک و معصوم پیامبر(ص) به گوش می رسد که:«من کنت مولاه فهذا علی مولاه»
آری،پیامبر(ص) نام «علی» را چونان دلیل و حجتی روشن و شمعی فروزان به عنوان «مولی» معرفی می نماید تا راه این امت پس از او تیره و تاریک و ناهموار نباشد؛تا دین مبین اسلام باز به همان عصر تاریک و جهالت باز نگردد؛تا دگر دختران پاک و معصوم بی گناه زنده به گور نشوند.
کی بود که گفت مولی به معنای دوست و با این تفسیر،ایجاد بدعت نمود و در نتیجه سبب فرقه فرقه شدن اسلام گردید؟!
حتی اگر مولی همان گونه باشد که می گفتند؛یعنی علی دوست من است؛پس آن چه بود بیست و پنج سال سکوت علی با خاری در چشم و استخوانی در گلوی حضرتش؟!
کجای تاریخ و در کدام قانون آمده که با دوست باید چنین رفتاری کرد؟!از سیلی زدن به صورت دختر گرامی رسول(ص) و آتش زدن خانه تا به مسجد بردن حضرت علی(ع) با دستان بسته؟!و پس از آن بیست و پنج سال سکوت و بعد شهادت مظلومانه در محراب نماز؛و همین طور شهادت پی شهادت فرزندان آن امام همام...!
امام علی(ع) در حالی به شهادت رسید که پارساترین مردم و عادل ترین مردم و پرهیزگارترین آنان بود...اما دریغا و افسوس!
و اینک در عصر غیبت آخرین سلاله پاک از نسل نبی اکرم(ص) و امام علی(ع)،مهدی موعود(عج) هستیم.امام زمان ما در انتظار فرج و ظهور است؛فرج و ظهوری برای امت راستین و پاک محمد(ص).آن امام همام منتظر دعای ما و منتظر اعمال پاک ماست.
پس بیاییم مقام والایش را نادیده نگیریم و کوچک نشمریم و کاری انجام ندهیم که باعث رنجش خاطر امام زمانمان گردد.
واقعا امام ما غریب است.تنهاست و در نهایت مظلومیت به سر می برد.بیاییم با یکدیگر عهد و پیمان ببندیم که حادثه ای مثل کربلا تکرار نکنیم.
