"بسم الله الرحمن الرحیم"
وَ قَالَ(ع):سَيِّئَةٌ تَسُوءُكَ خَيْرٌ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ حَسَنَةٍ تُعْجِبُكَ.
ترجمه:بدی ای که تو را اندوهگین سازد،نزد خدا از خوبی ای که تو را به خودبینی وادارد،بهتر است.
اگر یک کار خوب،مقدمه صفتِ ناپسندِ عُجب شود و انسان را به آن گرفتار سازد،با آمدن این صفت،کار خوب انسان ارزش خود را از دست می دهد.یعنی کار خوب مبدأ حرکت به سوی بدی ها و خودبینی و ندیدن خدا گردیده است.اما گاهی پشیمانی از گناه نقطه ی حرکت انسان به سوی خداوند شود که حضرت علی(ع) در این حکمت این حالت و صورت را بهتر از حالت و صورت اول معرفی می فرمایند.
بنابراین،این حکمت ارتکاب گناهان را تأیید نمی کند تا چنین نتیجه بگیریم که می توانیم مرتکب گناه شویم و در آخر عمر توبه کنیم؛بلکه امیرمؤمنان(ع) به یکی از مهمترین آفات روح یعنی عُجب اشاره فرموده است تا بندگان اعمال پسندیده خود را تباه نسازند.
(زمزم حکمت)
گناهی که کردارش آزاردَت
به از کار نیکی که عُحب آردت
"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
